Bergwandelingen met kinderen… het is één van de mooiste manieren om samen herinneringen te maken. Maar geen twee kinderen zijn hetzelfde — en dus bestaat er ook geen één magische manier om hen te motiveren.
Wij hebben drie totaal verschillende kinderen, elk met hun eigen karakter, energie en manier van beleven.
En net dat maakt onze tochten zo bijzonder.
In deze blog neem ik je mee in hoe wij onze drie bergkinderen — elk op hun tempo — motiveren om samen de bergen te ontdekken.
Onze oudste: de geboren bergliefhebber (9 jaar)
Onze oudste zoon heeft de liefde voor de bergen gewoon in zijn bloed zitten.
Zodra hij wandelschoenen aantrekt, staat hij aan. Hij loopt vaak voorop, speurt het pad af en toont ons de weg alsof hij een kleine gids is.
- Motivatie? Die heeft hij niet nodig.
- Afremmen, dat wel.
Voor hem zorgen we vooral dat:
-
het parcours uitdagend is,
-
er genoeg variatie zit in terrein en hoogtemeters,
-
hij zich echt betrokken voelt bij de route.
Hij draagt zijn eigen rugzak, met zijn spullen en kleren en hij is er trots op.
Het is prachtig om te zien hoe hij elke wandeling met zoveel enthousiasme omarmt.
Bij hem draait het niet om belonen, maar om hem de ruimte te geven om zijn passie te volgen.
Onze middelste: de gevoelige doorzetter (6 jaar)
Dan… onze middelste zoon.
Een compleet ander verhaal — en dat is helemaal oké.
Hij heeft de bergmicrobe niet automatisch meegekregen en heeft meer motivatie nodig. Maar één ding weten we: als hij weet wat komt, dan is hij op zijn best.
Daarom nemen we hem actief mee in het avontuur:
-
we tonen de kaart en het hoogteprofiel,
-
we laten hem mee zoeken naar herkenningspunten onderweg,
-
we vertellen welke stukken we nog gaan doen en wat we al achter ons hebben.
En ja, soms raakt hij sneller gedemotiveerd.
Dan helpen kleine beloningen, zoals:
-
een snoepje,
-
een drinkpauze,
-
even knuffelen,
-
een grapje,
-
of gewoon een momentje rust.
Maar wat we vooral zien: hij doet het elke keer opnieuw.
Sinds zijn vier jaar wandelt hij mee. Vaak was hij de allerjongste in de hutten die we bezochten. Hij draagt nog geen rugzak — zodat niets stoort — maar hij zet wel die kleine, krachtige stapjes die hem telkens weer boven brengen.
Een gevoelig hart, een sterke wil.
Hij leert ons elke keer dat kinderen veel meer kunnen dan ze zelf denken.
Onze jongste: de bergprinses (2 jaar)
En dan is er ons kleinste wonder: onze bergprinses.
Zij deed haar eerste summit en berghut op… 9 maanden.
Veilig in de draagzak, dicht tegen papa aan.
Voor haar is het allemaal vanzelfsprekend.
Ze gaat overal mee naartoe, vindt haar comfort in de draagrugzak, doet dutjes terwijl wij wandelen en heeft genoeg aan één tutje en één knuffel — beiden met een touwtje vastgemaakt, want ja… berglogica.
Bij haar geldt echt:
jong geleerd, oud gedaan.
Ze groeit op met het ritme van de bergen.
Ze hoort de verhalen, de liedjes, de wind.
En zij bewijst dat zelfs de allerkleinsten mee kunnen genieten.
Het geheim? Je kind écht kennen
Wat ons deze wandelingen telkens weer doet lukken, is niet één methode.
Het is drie keer een andere aanpak.
Omdat elk kind anders is, anders denkt, anders voelt.
Onze ervaring?
-
Het ene kind heeft uitdaging nodig.
-
Het andere heeft voorspelbaarheid nodig.
-
En weer een ander heeft gewoon nabijheid nodig.
Maar één ding geldt voor alle kinderen:
ze kunnen véél meer dan ze zelf denken.
En samen boven komen, dat gevoel van trots… dat is onbeschrijfelijk.
Onze gouden gezins-tip: Muziek
Er zijn momenten dat de moraal zakt.
Dat iemand moe is.
Of dat de wind koud wordt en de rugzak net iets te zwaar lijkt.
En dan… spelen wij Nobelprijs van Clouseau.
En zingen we met z’n allen. Luid.
En wonderlijk genoeg:
de sfeer kantelt bijna altijd meteen.
De neuzen staan terug in dezelfde richting.
En ja, een snoepje achteraf helpt dan ook vaak.
Samen wandelen is samen groeien
Elk kind wandelt anders.
Elk gezin wandelt anders.
Maar één ding is zeker: de bergen geven zoveel terug.
En het mooiste?
Niet de top, maar hoe je er samen geraakt.